868 رسول اللَّه صلى الله عليه و آله : هربنده‌اى خطابه‌اى ايراد كند خداوند عز و جل از او مىپرسد كه هدف او از خطابه چه بوده‌است . 4 شجاعت « آنان كه پيامهاى خدا را مىرسانند و از او بيم دارند و از كسى جز خدا بيم به دل راه نمىدهند . و خدا براى حسابرسى كافى است » . 869 رسول اللَّه صلى الله عليه و آله : حق را بگو و در راه خدا از سرزنش هيچ ملامت‌گرى طرفى به خود راه مده . 870 رسول اللَّه صلى الله عليه و آله : مبادا ترس از مردم ، كسى از شما را كه حق را ديده يا شاهد بوده ، از گفتن آن باز دارد ؛ زيرا حق گفتن ، يا يادآورى امر بزرگ [ آخرت ] نه مرگ را نزديك مىكند و نه روزى را دور مىسازد . 5 راستى 871 امام صادق عليه السلام - چنان كه در كتاب مصباح الشريعه به ايشان نسبت داده شده است - : بالاترين اندرزها آن است كه سخن از مرز راستگويى و عمل از مرز اخلاص فراتر نرود . 872 عمرو بن ابى مقدام : امام باقر عليه السلام - در نخستين ورودم به محضر ايشان - به من فرمود : پيش از سخن گفتن راستگويى را بياموزيد . 6 نرمى 873 رسول اللَّه صلى الله عليه و آله : آسان بگيريد و سخت‌گيرى نكنيد و آرامش دهيد و بيزارى ايجاد نكنيد . 874 رسول اللَّه صلى الله عليه و آله : همانگونه كه به تبليغ رسالت مأموريت يافته‌ام به مدارا با مردم فرمان دارم . 875 امام صادق عليه السلام - خطاب به عمر به حنظله - : اى عمر ، بار [ سنگين ] بر دوش شيعيان ما مگذاريد و با آنان مدارا كنيد كه مردم آنچه را بر دوش آنان مىگذاريد به دوش نمىگيرند . 7 خيرخواهى « پيامهاى پروردگارم را به شما مىرسانم و براى شما خيرخواهى امينم » . 876 امام على عليه السلام - در بيان فضيلت رسول اكرم صلى الله عليه و آله - : [ خداوند ] زمانى او را به رسالت برانگيخت كه مردم در سرگردانى گمراه و در فتنه غرق بودند . . . پيامبر صلى الله عليه و آله خيرخواهى را به نهايت رساند و در مسير راست ره پيمود و [ مردم را ] به حكمت و اندرز نيكو فرا خواند . 8 يكسانى دل و زبان 877 امام على عليه السلام - در حكمتهاى منسوب به ايشان - : هرگاه سخنى از دل برخيزد در دل مىنشيند و هرگاه از زبان بيرون آيد از مرز گوشها در نگذرد . 9 تبليغ با عمل 878 امام صادق عليه السلام : مردم را به غير از زبانتان به خوبى فرا خوانيد تا در شما كوشش و راستى و پرهيزكارى ببينند . 879 امام صادق عليه السلام : خداوند آن جمعيت را رحمت كند كه چراغ و مناره ( هدايت ) اند و مردم را با اعمال و نهايت توانشان به سوى ما فرامىخوانند . ر . ك : خوبى ( 2 ) ، باب 1289 .